Για ένα κομμάτι ψωμί, δεν φτάνει μόνο η δουλειά…
«Δούλευε συνέχεια νύχτα, για να είναι το πρωί στο παιδί της. Το εγγονάκι μου είναι 14 ετών. Δούλευα συνέχεια κι έλεγα, εγώ, εγώ να πεθάνω εκεί μέσα». «Έμαθα μετά το συμβάν ότι μύριζε. Όταν πήγαιναν στις τουαλέτες μύριζε πάρα πολύ υγραέριο, αυτό έχω μάθει. Μύριζε, για κανέναν μήνα μύριζε. Το έλεγαν εκεί στον χώρο εργασίας αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα». «…Τους έλεγα, αλλά δεν έκαναν κάτι, το κτήριο δεν το συντήρησαν ποτέ εδώ και 20 χρόνια». Σε αυτές τις φράσεις, συνοψίζονται οι αιτίες για το επιχειρηματικό έγκλημα στην βιομηχανία μπισκότων ΒΙΟΛΑΝΤΑ.
Αδιαφορία των εργοδοτών και του κράτους για τις συνθήκες εργασίας και τις ζωές των εργαζομένων: Μόνο μέσα στο 2025, είχαμε πάνω από 200 θανατηφόρα συμβάντα σε χώρους εργασίας με θύματα εργάτες/εργαζόμενους που οφείλονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία στην έλλειψη μέτρων προστασίας και στην μεγάλη εντατικοποίηση που υπάρχει «για να βγαίνει η δουλειά». Για να αυξάνουν τα κέρδη των επιχειρηματιών θα προσθέταμε. Το δε κράτος υπαρκτό εκεί που θέλει, και ανύπαρκτο πάλι εκεί που θέλει...
Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος στις επιχειρήσεις: Είναι το ελάχιστο που πρέπει να πετύχουμε, αν θέλουμε να σταματήσουν να σκοτώνονται εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς
Μόνο η αφύπνιση της κοινωνίας και των εργαζομένων, μπορούν να βάλουν φρένο σε αυτή την βαρβαρότητα. Όσο κυριαρχούν ο τρόμος του χαμένου μεροκάματου και ο ο φόβος της ανεργίας, θα γινόμαστε έρμαια στο επόμενο εργοδοτικό έγκλημα...
Η Συνέλευση του ΚΠΚΒ







.png)



