Η Αντίσταση στην Κατοχή δεν γράφτηκε μόνο στα βιβλία της ιστορίας. Γράφτηκε κυρίως στις μνήμες και τις μαρτυρίες των ανθρώπων που την έζησαν. Μία από αυτές είναι η μαρτυρία του αντάρτη του ΕΛΑΣ Γιάννη Κοϊτσάνου, με το ψευδώνυμο "Δέλφης", αντάρτη και καπετάνιου του ΕΛΑΣ, που έδρασε στα βουνά της Πάρνηθας κατά την περίοδο της Κατοχής.
Στα ηχητικά αυτά ντοκουμέντα, ο ίδιος αφηγείται με γλαφυρότητα τη ζωή στο βουνό: τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την οργάνωση των ανταρτών, τη δράση τους, αλλά και το κλίμα μιας εποχής όπου η ελευθερία και τα ιδανικά είχαν το δικό τους τίμημα. Μέσα από το προσωπικό του βλέμμα την προσωπική του ματιά αναδύονται ιστορίες και λεπτομέρειες που συχνά μένουν έξω από την επίσημη ιστορία. Μνήμες ανθρώπων που αγωνίστηκαν, πίστεψαν και ρίσκαραν τα πάντα.
Σήμερα, αυτές οι μαρτυρίες δεν αποτελούν μόνο ιστορικό υλικό.Είναι μια υπενθύμιση και μια πρόκληση: να θυμόμαστε, να κατανοούμε και να αναλογιζόμαστε τι σημαίνει να στέκεται κανείς στο ύψος των περιστάσεων της εποχής του.
---------------------------
Ανάμεσα στα άλλα, θα ακούσουμε τον Γιάννη Κοϊτσάνο (Δέλφη) να εξιστορεί στην αρχή του 1ου μέρους (2:40) , την συνάντηση με τον Νίκο Καρβούνη και το πως ανέβασε στο βουνό τους στίχους και την μουσική του γνωστού αντάρτικου τραγουδιού "Στ΄άρματα στ΄ άρματα εμπρός στον αγώνα", την έξοδο στο βουνό (13:35), τη συνάντηση και ένταξη στην ομάδα του καπετάν Ορέστη (37:14), αλλά και τη συνάντησή του με τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη (1:03:30).
Και, στο 2ο μέρος θα τον ακούσουμε να εξιστορεί τις πρώτες διώξεις μετά τα Δεκεμβριανά (51:40) και την συμφωνία της Βάρκιζας (1:07:35), αλλά και την μεγάλη απογοήτευση από την τραυματική συνάντηση που είχε, τόσο με τον Βασίλη (Φάνη) Μπαρτζιώτα (1:02:04), όσο και με το Νίκο Ζαχαριάδη (1:08:00).
--------------------
---------------------
Μερικά βιογραφικά στοιχεία: Ο Γιάννης Κοϊτσάνος γεννήθηκε το 1920 στον Πειραιά. Ο πατέρας του Δημήτρης, ήταν ναυτικός και καταγόταν από την ορεινή Ναυπακτία και η μητέρα του Βασιλική Κωτσή, καταγόταν από τους Ανδρωνιάνους Ευβοίας. Μεγάλωσε και πρωτοπήγε σχολείο στην Καστέλλα, όμως αργότερα η οικογένεια του μετακόμισε στην περιοχή του Αγίου Σώστη στην Λεωφόρο Συγγρού, για αυτό και τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε κυρίως με παρέες της Νέας Σμύρνης, καθώς τελείωσε την Ευαγγελική Σχολή.
Άρχισε να σπουδάζει στην Πάντειο πολιτικές επιστήμες, τις οποίες και διέκοψε γιατί ξέσπασε ο πόλεμος και έφυγε για το βουνό σαν αντάρτης του ΕΛΑΣ, στην ομάδα του καπετάνιου Ορέστη. Πολέμησε με όλη την ψυχή του για το δίκιο και την λευτεριά και κινδύνεψε να χάσει την ζωή του επανειλημμένα. Στο βουνό γνώρισε και την μέλλουσα σύζυγο του την Γεωργία Κοτζαμπασάκη, αδελφή του συντρόφου του Γιώργου, τον οποίο σκότωσαν αργότερα οι Χίτες. Το "στρατιωτικό" του το έκανε στην Μακρόνησο και δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα στην ζωή του λόγω των πεποιθήσεων του.
Η ζωή γενικά δεν ήταν εύκολη για τους αριστερούς στην μεταπολεμική Ελλάδα. Εργάστηκε μεταξύ άλλων σαν εμπορικός αντιπρόσωπος, στην συνέχεια σαν διευθυντής καταστήματος της εταιρείας Ιζόλα και αργότερα σαν συνεργάτης της εγκυκλοπαίδειας "Ακαδημαϊκή". Με την Γεωργία απόκτησαν δύο παιδιά την Βασιλική και τον Δημήτρη και πρόλαβε να χαρεί και δύο εγγόνια. Ήταν εξαιρετικός πατέρας και παππούς, αλλά όχι μόνο. Είχε την ικανότητα να σε εμπνέει για αυτό ακριβώς που είχε παλέψει: το δίκιο των λαών, την ισότητα, την ανθρωπιά.
Ήταν μορφωμένος και πολύ καλός συζητητής, όλοι ήθελαν να κουβεντιάζουν μαζί του. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε επίσης δύσκολα λόγω των προβλημάτων υγείας του. Όμως άφησε πίσω του ανεξίτηλο το στίγμα του ανθρώπου που παλεύει για ένα καλύτερο πανανθρώπινο αύριο. Πέθανε τον Αύγουστο του 1994 νικημένος από τον καρκίνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου